Sessizlik, dörtlü akort, Hindistan

1993’te Çağlayan Yıldız yaklaşık bir yıl müzik yapmaya ara verdi. Kaş’ta okuyor, meditasyon yapıyor ve müziğin hayatındaki yerini sorguluyordu. Yeniden gitar çalmaya başladığında standart akort yerine bütün komşu tellerin tam dörtlü aralıkla akortlandığı Mi–La–Re–Sol–Do–Fa düzenini seçti. Önce çalarken deneyimlediği bu değişiklik, daha sonra yüksek lisans tezinin konusu olacaktı.

1994 ve 1996’da, her biri yaklaşık altı ay süren iki Hindistan yolculuğu yaptı. Müzik ve felsefeyle ilgilendi; sitarcı Shubhendra Rao’yla çalıştı. Uzun konserleri dinlemek, müzikle zihnin ve akışın ilişkisini düşünmesinde önemliydi. Bu yolculukları her sorunun cevabını bulduğu bir aydınlanma hikâyesi olarak anlatmıyor.

Kaş’taki hayatını korurken İstanbul’da da çalışıyordu. Doksanların sonunda Butch Morris’in topluluğunda çalması, işaretlerle yönlendirilen doğaçlamayı bestecilikle birlikte düşünmesine yol açtı. 1998’de Oğuz Büyükberber’le AZ albümü yayımlandı; Sarp Maden ve Volkan Öktem’le çaldığı Trio Mrio’nun ilk albümü de aynı yıl çıktı. Trio Mrio’nun besteleri, Yıldız’la Maden’in kendi çalışmalarından seçip getirdikleri parçalardı; birlikte çalarken yeni yönlere açılıyorlardı.

Caz çalışmalarının yanında pop kayıtlarında ve turnelerde de yer aldı. Barış Manço’nun Mançoloji albümünde gitar çaldı, Grup Gündoğarken için düzenlemeler yaptı ve Tarkan’la turneye çıktı. 1998–1999’da Akademi İstanbul’da ders verdi; 1998’den itibaren Jazz Dergisi’ne eleştiriler yazdı. Bu yıllarda icracılık, yazmak ve öğretmek aynı hayatın farklı işleri olarak sürdü.

Televizyon orkestrasında bir yıl

Doksanların ikinci yarısında, piyanist Tolga Tüzün’ün yönettiği orkestrayla Cem Özer Show’da bir yıl çalıştı. Kendi anlatımında bu işin belirgin yanı, çok farklı müziklerden gelen insanlara eşlik etmekti.